Temat 7 (maj 2013): Dzielenie się radością z przynależności do Królestwa Bożego – radość nabożeństw majowych w rejonach.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

 

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa. Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

 

Wstęp:

 

Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.

Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.

Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:

 

I.Nasza rzeczywistość:

 

Pamiętam taką opowieść mojego taty: Było to w czasie peregrynacji obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w latach sześćdziesiątych poprzedniego stulecia. Obraz wędrował od domu do domu, a wraz z nim wszyscy mieszkańcy parafii. Każdego dnia wieczorem w innym domu gromadzili się ludzie na wspólnej modlitwie, by po niej w uroczystej procesji przenieść obraz do kolejnego domu. Atmosfera tych spotkań była niezwykła. Tak wspaniale zjednoczeni czuli się wszyscy i nie czuło się różnic posiadanego majątku czy wieku. Szczególnie wspominał tata przeprowadzenie obrazu do sąsiedniej wioski. Szła z nimi pewna kobieta mająca już ponad osiemdziesiąt lat. Wszystkich zarażała swoją radością i pogodą ducha. Każdy z podziwem patrzył z jakim zaangażowaniem modli się i śpiewa. Kiedy zaczęła słabnąć tata z kolegami zaproponowali, że będą ją nieść, byleby tylko szła z nimi dalej. I to był kolejny powód do radości.

Jeszcze tak niedawno ludzie częściej się spotykali. Sąsiedzi i znajomi spędzali wspólnie czas. Niedzielne kawki, świąteczne spotkania, letnie wieczory spędzane wspólnie na ławce przed domem. Wielką radość sprawiały spotkania na nabożeństwach majowych przy krzyżu czy kapliczce. Dziś tak często ludzie unikają spotkań z sąsiadami. Czasem wolą odmówić różaniec przed telewizorem niż z sąsiadem.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?

    1. Czy potrafimy poza spotkaniami grup sąsiedzkich spotkać się na wspólnej rozmowie, modlitwie?
    2. Czy potrafimy cieszyć się wspólnie z radości jaką daje przynależność do Królestwa Bożego?
      1. Czy uświadamiam sobie, że mam obowiązek dzielić się radością z przynależności do Królestwa Bożego?

 

II.Co mówi Bóg?

 

Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.

Łk 15, 8 -10

Albo gdy jakaś kobieta, mając dziesięć drachm, zgubi jedną drachmę, czy nie zapala lampy, nie zamiata domu i nie szuka starannie, aż ją znajdzie? A kiedy znajdzie, zwołuje przyjaciółki i sąsiadki i mówi: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłam drachmę, którą zgubiłam”. Mówię wam: Taka sama jest radość wśród aniołów Bożych z jednego grzesznika, który się nawraca”.

 

III.Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat

 

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

Drachma - moneta bita ze srebra, równa co do wartości dziennemu wynagrodzeniu robotnika. Tyle wynosił roczny podatek, który Izraelita zobowiązany był płacić na cesarza.

W świecie, który szukanie szczęścia i radości życia sprowadził do nieustannego wzrostu konsumpcji wszelkiego rodzaju dóbr materialnych i przeróżnych „dóbr rozrywkowych”, niezmiernie ważną winna być dla nas Ewangelia, która ukazuje wielką radość uczniów, płynącą z faktu głoszenia Dobrej Nowiny bez żadnych zabezpieczeń materialnych czy emocjonalnych. Jest to radość, która rodzi się wbrew temu, co głosi świat, ale jest oczywistym owocem pójścia za Jezusem. ks. Maciej Warowny

W Królestwie, o którym mówi Chrystus, chociaż jest to doświadczenie indywidualne, bardzo osobiste, spotyka się innych ludzi. I takie spotkanie jest podobne do spotkania ludzi ogarniętych tą samą pasją, którzy odkrywają, że podzielają tę samą fascynację, np. jakąś prawdą, jakimś pięknem, jakimś szczegółem. Potrafią wówczas zrozumieć się bez słów. Potrafią przeżywać radość z tej właśnie fascynacji. Takie jest i spotkanie ludzi zafascynowanych Panem Bogiem, którzy weszli do Jego Królestwa, co można poznać w rozmowie już po dwóch, trzech słowach. Właściwie Kościół jest i powinien być(!) miejscem spotkania takich ludzi. Ludzi, którzy widzą, którzy słyszą, którzy są ogarnięci pasją. Ks. Andrzej Wójcik

Potwierdzajcie własnym życiem to, czego nauczacie słowami. Ukazujcie, że owocem Ducha Świętego jest także radość. U progu trzeciego tysiąclecia trzeba odnowić w ludziach świadomość, że Bóg ma plan dla każdego człowieka, ale ma też misję dla wszystkich. Nie jesteście tylko zarządcami dziedzictwa przeszłości, ale także zwiastunami przyszłości, ku której Duch Święty prowadzi Kościół!Bł. Jan Paweł II, homilia wygłoszona w parku Landhaus w Sankt Pölten

„Wyznawać ustami” wskazuje, że wiara oznacza zaangażowanie i publiczne świadectwo. Chrześcijanin nigdy nie może myśleć, że wiara jest sprawą prywatną. Wiara jest decyzją na to, żeby być z Panem, aby z Nim żyć. To „bycie z Nim” wprowadza do zrozumienia powodów, dla których się wierzy. Wiara właśnie dlatego, że jest aktem wolności, wymaga również odpowiedzialności społecznej za to, w co się wierzy. Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy ukazuje z całą rzeczywistością ów wymiar publiczny wiary i głoszenia jej bez lęku każdej osobie. Jest to dar Ducha Świętego, który uzdalnia do misji i umacnia nasze świadectwo, czyniąc je śmiałym i odważnym. Benedykt XVI, Porta fidei, 10

 

IV. Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?

 

  1. Wiara pozwala nam już w sposób uprzedzający doznawać radości i światła wizji uszczęśliwiającej, będącej celem naszej ziemskiej wędrówki. Zobaczymy wtedy Boga „twarzą w twarz” (1 Kor 13,12), „takim, jakim jest” (1 J 3,2). Wiara jest więc już początkiem życia wiecznego. KKK 163
  2. Od początku Jezus włączył swoich uczniów do swojego życia, objawił im tajemnicę Królestwa; dał im udział w swoim posłaniu, w swojej radości i w swoich cierpieniach. Jezus mówi o jeszcze głębszej komunii między Nim i tymi, którzy pójdą za Nim: „Wytrwajcie we Mnie, a Ja będę trwał w was…Ja jestem krzewem winnym, wy latoroślami” (J 15, 4-5). Zapowiada także tajemniczą i rzeczywistą komunię między swoim i naszym ciałem: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim” (J 6, 56). KKK 787

„Caritas Christi urget nos” (2 Kor 5, 14): miłość Chrystusa wypełnia nasze serca i pobudza nas do ewangelizacji. Dzisiaj, tak jak wówczas, wysyła On nas na drogi świata, aby głosić Jego Ewangelię wszystkim narodom ziemi (por. Mt 28, 19). Poprzez swą miłość Jezus Chrystus przyciąga do Siebie ludzi z każdego pokolenia: w każdym czasie zwołuje on Kościół, powierzając mu głoszenie Ewangelii, z nakazem, który zawsze jest nowy. Z tego względu także dziś potrzeba bardziej przekonującego zaangażowania kościelnego na rzecz nowej ewangelizacji, aby na nowo odkryć radość w wierze i odnaleźć entuzjazm w przekazywaniu wiary. Zaangażowanie misyjne wierzących, które nigdy nie może słabnąć, czerpie moc i siłę w codziennym odkrywaniu Jego miłości. Wiara bowiem rośnie, gdy przeżywana jest jako doświadczenie otrzymanej miłości i kiedy jest przekazywana jako doświadczenie łaski i radości. Sprawia ona, że życie wiernych wydaje owoce, ponieważ poszerza serca w nadziei i pozwala na dawanie twórczego świadectwa: otwiera w istocie serca i umysły tych, którzy słuchają, na zaproszenie Pana, aby przylgnęli do Jego słowa, by stali się Jego uczniami.Benedykt XVI, Porta fidei, 7

 

Zobowiązania

 

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. (Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej) Na przykład:

Zastanowię się czy jest przygotowany na ucztę w królestwie niebieskim?

Zastanowię się jakie jest moje zaangażowanie w budowanie królestwa Bożego na ziemi”?

Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.

 

Modlitwa:

 

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).

 

Módlmy się:

Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy dzielili się radością przynależności do Królestwa Bożego

Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy odkryli potrzebę dzielenia się radością przynależności do Królestwa Bożego

Za dzieci przygotowujące się do I Komunii Świętej, aby ich pierwsze spotkanie z Jezusem Eucharystycznym było źródłem radości

Za ludzi smutnych i samotnych, aby przebywając we wspólnocie odnaleźli radość.

 

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie