Temat 2 (Grudzień 2013): Wszyscy składamy hołd Chrystusowi

- Dzielenie się przeżywaną wiarą.

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa. Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
  • Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:

      I.             Nasza rzeczywistość:

  • Tak często słyszymy w dzisiejszych czasach zdanie: „Wiara to moja prywatna sprawa”. Wielu wierzących poszukując Boga zamyka się na innych, zapominając o prawdzie, którą pięknie wyrażają słowa pieśni: „Dzielmy się wiarą jak chlebem”. Postępujemy wtedy jak eremici z pewnej legendy:

„Wokół źródła mieszkało wielu eremitów. Każdy zbudował sobie własny szałas i spędzał dni w głębokiej ciszy, medytując i modląc się. Każdy, skupiony w sobie, wzywał Boga. Bóg chciał wyjść im na spotkanie, ale nie mógł znaleźć drogi. Widział tylko oddalone od siebie punkciki. Pewnego dnia jeden z eremitów, powodowany wewnętrzną koniecznością, udał się do drugiego. Na ziemi pozostał ślad. Drugi eremita również odwiedził tamtego, i ślad pogłębił się. Pozostali eremici także zaczęli nawzajem składać sobie wizyty. Działo się to coraz częściej. Pewnego dnia Bóg, cały czas wzywany przez eremitów, spojrzał z wysoka i zobaczył pajęczynę ścieżek, które łączyły ich szałasy. Zadowolony powiedział: Teraz tak, teraz widzę drogę, żeby ich odwiedzić.” Podobnie jest z nami, jeśli chcemy, by Bóg znalazł do nas drogę musimy otworzyć się na naszych braci w wierze. Musimy dzielić się naszą wiarą z innymi.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?
  • Czy uważam, że wiara jest moją prywatną sprawą?
  • Jak dzielić się wiarą z moimi sąsiadami?
  • Czego potrzebujemy, by móc dzielić się naszą wiarą?

   II.             Co mówi Bóg?

Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.

Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

Mk 7,31-37

„Znowu opuścił okolice Tyru i przemierzał ziemie Dekapolu. Przez Sydon szedł w kierunku Jeziora Galilejskiego. Wtedy przyprowadzili do Niego głuchoniemego i prosili Go, aby położył na niego rękę. Odprowadził go na bok, z dala od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął jego języka; spojrzał w niebo, westchnął i rzekł do niego: „Effatha”, to znaczy: „otwórz się!” Natychmiast otworzyły się jego uszy i zostały rozwiązane więzy języka, tak że mógł poprawnie mówić. I przykazał im, aby nic nikomu nie mówili, ale im bardziej im zakazywał, tym więcej oni rozpowiadali. Pełni podziwu mówili: „Wszystko dobrze uczynił. Sprawił, że głusi słyszą, niemi mówią”.

  1. Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • Według Iz 35,6 oczekiwany Chrystus, czyli Mesjasz, zostanie rozpoznany po tym, że będzie uzdrawiał wszystkie choroby. Ludzie, widząc, co czyni Jezus, ogłaszają wszystkim wokół, że właśnie On wypełnia dawne zapowiedzi mesjańskie. Jezus odchodzi jednak na bok z głuchoniemym: nie chce, żeby wzięto Go za jednego z magików, których wielu można było spotkać na terenie Dekapolu. Dekapol to region dziesięciu miast pogańskich na wschód od rzeki Jordan.
  • „Znaki wypełniane przez Jezusa świadczą o tym, że został posłany przez Ojca. Zachęcają do wiary w Niego. Tym, którzy zwracają się do Jezusa z wiarą, udziela On tego, o co proszą. Cuda umacniają więc wiarę w Tego, który pełni dzieła swego Ojca; świadczą one, że Jezus jest Synem Bożym. Mogą jednak także dawać okazję do „zwątpienia” (Mt 11,6). Nie mają zaspokajać ciekawości i magicznych pragnień. Mimo tak oczywistych cudów Jezus jest przez niektórych odrzucany, oskarża się Go nawet o to, że działa mocą złego ducha.” KKK 548
  • Sposób w jaki Jezus uzdrawia głuchoniemego wskazywać miał, że nie jest to jakiś magiczny obrzęd. Włożenie palców w uszy chorego, zwilżenie śliną jego ust to gesty, którymi Jezus przemawia do człowieka, do którego nie mógł przemówić. Zazwyczaj uzdrawiając Jezus pytał o wiarę lub widział wiarę człowieka. Uzdrawiając głuchoniemego Jezus wypowiada słowa: „Effatha – otwórz się”. Chory miał nie tylko fizycznie się otworzyć przez odzyskanie słuchu i mowy. Miał przede wszystkim otworzyć się duchowo, miał otworzyć się na wiarę. Jezus przykazał uzdrowionemu i tym, którzy go przyprowadzili, by nikomu o tym uzdrowieniu nie mówili. Jednak im bardziej im zakazywał, tym bardziej oni głosili innym pełni podziwu wobec tego, co uczynił.

  IV.            Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?

  • W Uroczystość Objawienia Pańskiego popularnie zwaną Uroczystością Trzech Króli obchodzimy na pamiątkę hołdu jaki złożyli Dziecięciu Jezus Mędrcy ze Wschodu. Składane przez nich dary: złoto, kadzidło i mirra są znakiem królewskiej, prorockiej i zbawczej misji Jezusa. Jako uczniowie Chrystusa mamy udział w tych trzech misjach Chrystusa. Realizujemy misję królewską realizując przykazanie miłości przez służenie bliźnim. Uczestniczymy w zbawczej misji Jezusa korzystając z sakramentów świętych. Natomiast misję prorocką realizujemy zawsze wtedy, gdy głosimy Chrystusa innym.
  • Święcona w tym dniu kreda ma posłużyć wiernym do oznaczenia drzwi ich domu. Wykonanie napisu na swoich drzwiach jest znakiem wiary. W ten sposób dajemy wyraźny znak, że w naszym domu mieszkają ludzie kierujący się w swym życiu wartościami chrześcijańskimi. Warto więc wykonać ten gest świadomie. Niech to będzie nie tylko tradycja, pusty gest, lecz niech to będzie prawdziwie wyraz naszej wiary, hołdu oddanego Chrystusowi.
  • „Święty Lud Boży ma udział także w prorockiej funkcji Chrystusa, szerząc żywe o Nim świadectwo przede wszystkim przez życie wiary i miłości i składając Bogu ofiarę chwały, owoc warg wyznających imię Jego” KK 12
  • „Świeccy wypełniają swoją misję prorocką również przez ewangelizację, „to znaczy głoszenie Chrystusa… zarówno świadectwem życia, jak i słowem”. W przypadku świeckich „ta ewangelizacja… nabiera swoistego charakteru i szczególnej skuteczności przez to, że dokonuje się w zwykłych warunkach właściwych światu.” KKK 905
  • „Ponieważ Kościół partykularny powinien jak najdoskonalej odzwierciedlać Kościół powszechny, ma on sobie dobrze uświadomić fakt, że jest posłany również do tych, którzy w Chrystusa nie wierzą, a żyją razem z nim na tym samym terytorium, aby przez świadectwo poszczególnych wiernych i całej wspólnoty stać się znakiem ukazującym Chrystusa.” DM 20

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. (Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej) Na przykład:

  • Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.
  • Postaram się świadomie wykonać gest oznaczenia swych drzwi dopisując swoje inicjały obok liter C+M+B.
  • Pomodlę się w intencji osób, które będą widziały moje oznaczone drzwi.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).

Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy potrafili dzielić się wiarą z innymi.
  • Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy odkryli, że odważnie świadcząc o Chrystusie oddają Mu hołd.
  • Za ludzi, do których dotrzemy z naszym świadectwem wiary, aby otworzyli się na Chrystusa.
  • Za dzieci i młodzież naszej parafii, by ich rodziny dawały im świadectwo wiary.

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie