Temat 4 (Kwiecień 2014): Doświadczenie Paschalnej Radości

- Radośnie przeżywana wiara.

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa. Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
  • Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:

      I.             Nasza rzeczywistość:

  • Christoher Hitchens, zaprzysiężony wróg każdej formy religii, w pełnej nienawiści książce „Bóg nie jest wielki. O trucicielskiej sile religii” wysuwa przeciwko wierzącym zaskakujące oskarżenie: „ Załóżmy, że umielibyście dokonać czegoś, do czego osobiście czuję się niezdolny. Innymi słowy, wyobraźcie sobie stworzyciela nieskończenie dobrego i wszechmogącego, który was począł, potem was uformował i wprowadził w świat zrobiony dla was, a teraz nad wami czuwa i opiekuje się wami, nawet jak śpicie. Wyobraźcie sobie ponadto, że jeśli jesteście posłuszni jego regułom i nakazom z miłością przez niego ustanowionych, nabywacie uprawnień do wiecznego błogosławieństwa i wiecznego odpoczynku. Nie zazdroszczę wam takiej wiary (bo wydaje mi się, że byłoby to pragnienie okropnego rodzaju niereformowalnej i patriarchalnej dyktatury), ale szczerze mówiąc, nie mogę się powstrzymać od zadania wam jednego pytania. Dlaczego wiara w Boga nie czyni jego wyznawców szczęśliwymi? Powinni oni bowiem mieć klucz do jakiegoś cudownego sekretu, którego mogliby się uchwycić w chwilach nawet największych przeciwności losu”. Nietzsche pisał, że chrześcijanie „powinni wyglądać na nieco bardziej zbawionych”. Według powszechnego stereotypu chrześcijaństwo nie ma nic wspólnego z radością życia. Dla wielu ludzi, nawet tych wierzących, wiara kojarzy się z wyrzeczeniami, postami, powagą. Chrześcijanin kojarzony jest ze smutkiem, ascezą, a nie z radością.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?
  • Co sądzę o tym, że chrześcijanin powinien być radosny?
  • Skąd chrześcijanin powinien czerpać swą radość?

   II.             Co mówi Bóg?

Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.

Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

Mk 2, 1-12

„Kiedy po kilku dniach ponownie wszedł do Kafarmaum, rozeszła się wiadomość, że jest w domu. Zbiegło się tak wielu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On przemawiał. Wtedy przynieśli do Niego człowieka sparaliżowanego. Ponieważ czterej mężczyźni, którzy go nieśli, nie mogli z powodu tłumu podejść do Jezusa, rozebrali dach nad miejscem, gdzie się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których leżał paralityk. Jezus widząc ich wiarę, powiedział do chorego: „Synu! Twoje grzechy są odpuszczone”. Wśród zebranych tam byli też nauczyciele Pisma, którzy myśleli sobie: „Dlaczego On tak mówi? Bluźni! Któż może odpuszczać grzechy? Jedynie sam Bóg!”. Jezus poznał zaraz w swoim duchu, że tak myślą, i powiedział do nich: „Dlaczego nurtują was takie myśli? Co jest łatwiejsze? Powiedzieć sparaliżowanemu: „Twoje grzechy są odpuszczone”, czy też rozkazać: „Wstań, weź swoje nosze i chodź”? Abyście jednak wiedzieli, że Syn Człowieczy ma władzę odpuszczania grzechów na ziemi – powiedział do człowieka sparaliżowanego – mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i wracaj do domu!”. On wstał, wziął swoje nosze i wobec wszystkich wyszedł, tak iż wszyscy się zdumiewali i wielbili Boga, mówiąc: „Jeszcze nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego!”.

  1. Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • W takich miastach jak Kafaranum dach na budynku zazwyczaj wykonywano z sitowia i gałęzi, które były położone na belkach i przykryte gliną. Takie pokrycie domu łatwo można było rozebrać, a następnie znów ułożyć.
  • Mężczyźni, którzy przynieśli paralityka do Jezusa zadali sobie wiele trudu, by ci dwaj mogli się spotkać. Przeniesienie chorego na noszach przez wąskie uliczki Kafarnaum nie było łatwe. Nie łatwo też było wnieść go na dach, w którym zrobili otwór i tak spuścić jego nosze, by znalazły się dokładnie przed Jezusem. Jednak oni to wszystko uczynili, bo wierzyli w uzdrawiającą moc Jezusa. Jezus widząc ich wiarę mówi do paralityka: „Synu! Twoje grzechy są odpuszczone.” Niespodziewanie ludzie szukający u Jezusa fizycznego uzdrowienia otrzymują dar znacznie większy – odpuszczenie grzechów. Jezus wyraźnie daje do zrozumienia, że Jego moc jest mocą Bożą. Powierzając Mu swoje troski człowiek wierzący doświadczy pocieszenia. Wszak słowo: „Ewangelia” znaczy Dobra Nowina, a skoro dobra to dająca radość. Wiara w Jezusa przynosi nam nie tylko pomoc w doczesnych trudnościach, ale przede wszystkim daje nam zbawienie. Jezus przecież przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie odkupuje nasze grzechy. Chrześcijanie powinni żyć radością Paschalną.
  • Jezus zostawił swoim uczniom wręcz „manifest” radości kiedy w kazaniu na górze wygłosił osiem błogosławieństw. Grecki odpowiednik słowa „błogosławieni” oznacza radość bogów Olimpu. A więc radość boską. Błogosławieństwa nie są wymaganiami ani „warunkami przyjęcia do Królestwa Niebieskiego”. Jezus pokazuje nam realistyczną drogę do szczęśliwego życia. Czyniąc to, nie wyklucza ciemnego i negatywnego wymiaru rzeczywistości. Nie pomija bólów, załamania i depresji, które dziś dotykają tak wielu osób. Słowa Jezusa trzymają nas przy życiu. Nie mają na celu zaostrzenia restrykcji, a pokazanie przyjemności wynikającej z podążania drogą życia, pomimo wszystkich stojących przed nami przeszkód. Radość jest powszechnie definiowana jako „przyjemność płynąca z pełnego i udanego życia”. To uczucie przenikające całego człowieka – w wymiarze duchowym, fizycznym, emocjonalnym i intelektualnym. Prawdziwa radość według Jezusa polega na uczestnictwie w Boskim sposobie istnienia. U św. Mateusza ta idea wyraża się w słowach: „Bądźcie i wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec was niebieski” (Mt 5,48). Radość, którą obiecuje nam Jezus, nie jest małowartościowa. Radość jest centralnym elementem każdej chrześcijańskiej uroczystości, a rok liturgiczny składa się z następujących po sobie „świąt”. Chrześcijaństwo niczego ludzi nie pozbawia, przeciwnie – wiele im daje. Bruno Ferrero „Dziesięć powodów, dla których warto być chrześcijaninem (i katolikiem)

Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?

  • Zawsze mam PANA przed oczami. On jest po mojej prawej stronie, abym się nie zachwiał. Dlatego cieszę się w sercu i bardzo raduję, gdyż moje ciało będzie spoczywać w nadziei. Nie pozostawisz mnie bowiem w krainie umarłych i nie dopuścisz, aby Twój święty uległ rozkładowi w grobie. Wskazujesz mi drogi, które prowadzą do życia, a Twoja obecność napełnia mnie radością, dajesz mi wieczną rozkosz po Twojej prawej stronie. Ps 16, 8-11
  • Możemy więc mieć nadzieję na chwałę nieba, obiecaną przez Boga tym, którzy Go miłują i czynią Jego wolę. We wszystkich okolicznościach każdy powinien mieć nadzieję, że z łaską Bożą „wytrwa do końca” i otrzyma radość nieba jako nagrodę wieczną Boga za dobre uczynki spełnione z pomocą łaski Chrystusa. W nadziei Kościół modli się, by „wszyscy ludzie zostali zbawieni” (1 Tm 2,4). Dąży do zjednoczenia w chwale nieba z Chrystusem, swoim Oblubieńcem. KKK 1821

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. (Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej) Na przykład:

  • Postaram się radośnie przeżyć obchody Niedzieli Palmowej.
  • Postaram się z radosnym uśmiechem powitać wszystkich, których spotkam w Niedzielę Palmową.
  • Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).

Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, aby radość Paschalna w nas była
  • Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy radośnie przeżywali tajemnice Paschalne
  • Za owocne przeżycie Triduum Paschalnego.
  • Za ludzi przeżywających trudności, aby w wierze znaleźli pocieszenie.
  • Za nasze rodziny, aby panowała w nich Chrystusowa radość.
  • Za młodzież, która wkrótce przystąpi do sakramentu bierzmowania, aby nadal rozwijała swą wiarę

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie