Temat 5 (Maj 2014): Z radością odpowiadam na zaproszenie Matki Bożej - Wiara odpowiedzią.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa. Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
  • Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:

      I.             Nasza rzeczywistość:

  • Urządzając przyjęcie staramy się jak najlepiej je przygotować. Wkładamy wiele trudu w te przygotowania. Sprzątanie domu, przygotowanie najodpowiedniejszego menu, dekoracje stołu, odświętne nakrycia. Wszystko po to, by nasze przyjęcie było wspaniałe. Na tej wspaniałości zależy nam przede wszystkim ze względu na zaproszonych gości. Im bardziej zależy nam na zadowoleniu zaproszonych osób, tym więcej trudu wkładamy w przygotowania. Zapraszając gości spodziewamy się, że przyjmą nasze zaproszenie, przybędą punktualnie, docenią nasze przygotowania i będą szczęśliwi w naszej obecności. Podobnie jest w relacjach między ludźmi. Każda relacja osobowa wymaga reakcji z obu stron. Zarówno w miłości jak i w przyjaźni osoba, która pierwsza okaże swoje uczucia oczekuje reakcji z drugiej strony. W poezji i dramatach możemy dostrzec przykłady osób, których miłość nazywana jest nieszczęśliwą z powodu braku wzajemności - odpowiedzi. Jak małe dziecko wpatrując się z uśmiechem w twarz matki oczekuje pojawienia się uśmiechu na jej twarzy, tak każdy człowiek oczekuje odpowiedzi na swoją miłość. Doceniając dar miłości, którym zostaliśmy obdarzeni, staramy się odpowiedzieć tym samym.

Największy dar miłości otrzymał człowiek od Boga, który tak „umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” (J 3,16). Jaka więc może być odpowiedź na tę niezmierzoną miłość, na dar zbawienia, którym zostaliśmy obdarzeni przez Boga? W cytowanym fragmencie Ewangelii św. Jana mamy odpowiedź: „każdy kto w Niego wierzy”. Zatem jedyną oczekiwaną przez Boga od nas odpowiedzią jest nasza wiara.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?
  • Co sądzę o tym, że miłość wymaga naszej odpowiedzi?
  • Jak rozumiem słowa, że wiara jest naszą odpowiedzią na miłość Boga?

   II.             Co mówi Bóg?

Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.

Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

J 2, 1-2

„W trzecim dniu odbywało się w Kanie Galilejskiej wesele i była na nim Matka Jezusa. Na wesele zaproszono również Jezusa wraz z uczniami. Gdy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: „Nie mają wina”. Jezus odpowiedział: „Kobieto, czy to należy do mnie lub do ciebie? Jeszcze nie nadeszła moja godzina”. Wtedy Jego matka zwróciła się do służących: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. A znajdowało się tam sześć kamiennych naczyń na wodę, które służyły do żydowskich obmyć rytualnych. Każde z nich mieściło dwie lub trzy miary. Jezus polecił usługującym: „Napełnijcie naczynia wodą”. I napełnili je aż po brzegi. Następnie powiedział: „Zaczerpnijcie teraz i zanieście przewodniczącemu uczty”. I zanieśli. Skoro gospodarz skosztował wody przemienionej w wino, a nie wiedział, skąd było – służący natomiast, którzy zaczerpnęli wodę, wiedzieli – poprosił pana młodego i rzekł mu: „Każdy podaje najpierw dobre wino, a gdy goście sobie podpiją, gorsze. Ty przechowałeś dobre wino aż dotąd”. Taki początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej i tak objawił swoją chwałę, a Jego uczniowie uwierzyli w Niego. Po tym wszystkim Jezus wraz z Matką, braćmi i uczniami przybył do Kafarnaum, gdzie pozostał kilka dni.”

  1. Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • Opis wesela w Kanie Galilejskiej znamy bardzo dobrze. W centrum tego obrazu jest Jezus. On dokonuje znaku, objawia swą chwałę; uczniowie, widząc znak, uwierzyli. Obok Jezusa jest Jego Matka; Ona pośredniczy między Synem a pozostałymi uczestnikami wesela. Jan nie tylko uczy, że Maryja jest Matką Jezusa, ale również maluje niektóre Jej rysy. Jest Ona obecna w Kanie na weselu, uczestniczy w ludzkiej radości; przyszła jednak nie tylko radować się, ale także służyć i pomagać. Jest uważna i dyskretna. Wrażliwym i dobrym okiem Matki dostrzegła brak wina, i zakłopotanie młodych. Na Wschodzie brak wina na weselu byłby prawdziwym skandalem. Maryja z wielkim zaufaniem mówi o swoim spostrzeżeniu Synowi. Wino w języku biblijnym oznaczało nie tylko codzienny napój, ale miało również głęboką symbolikę. Wino oznaczało ludzką radość. W tym kontekście prośba Maryi nabiera głębszego sensu: „wina nie mają” oznacza - nie mają radości. Prośba o wino jest równocześnie prośbą o zwykłą radość dla prostych ludzi. Lud chrześcijański już dawno odczytał ten rys Matki Jezusa, nazywając Ją „Przyczyną naszej radości”. Na swoją prośbę otrzymuje zagadkową i na pierwszy rzut oka twardą odpowiedź (w. 4). Nie traci jednak nadziei. Zwraca się do sług słowami: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (w. 5). Rzekła to z taką wiarą, że ich zachęciła i przekonała. Uwierzyła, zanim Jezus dokonał znaku - wierząca bez znaku: „Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (J 20, 29). „W Kanie Maryja jawi się jako wierząca w Jezusa; Jej wiara sprowadza pierwszy znak i przyczynia się do wzbudzenia wiary w uczniach” (RM 21). Maryja objawia się w Kanie jako pierwszy autentyczny uczeń Jezusa. Uczniowie obecni na weselu wierzą dopiero po znaku (w. 11). Po interwencji u Syna Maryja znika. Nikt Jej nie dziękuje. Uwaga wszystkich skupiona jest na Jezusie, który dokonuje znaku i objawia swą chwałę. Uczniowie uwierzyli! Nic z tego Maryja nie wzięła dla siebie. Jako Matka jest dla innych.
  • Według nauki Soboru Watykańskiego II, prawdziwe nabożeństwo do Matki naszego Pana nie polega na łatwowierności i przemijającym uczuciu, lecz na wierze, synowskiej miłości i naśladowaniu. Co mamy naśladować? Najpierw Jej głęboką wiarę w Boską moc Syna; wiarę bez znaków i cudów, lecz opartą na słowie Jezusa. A następnie Jej dobroć i wrażliwość na ludzkie sprawy.

Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?

  • Przez wiarę człowiek poddaje Bogu całkowicie swój rozum i swoją wolę. Całą swoją istotą człowiek wyraża przyzwolenie Bogu Objawicielowi. Pismo święte nazywa odpowiedź człowieka objawiającemu się Bogu "posłuszeństwem wiary". KKK 143
  • Wiara jest aktem osobowym, wolną odpowiedzią człowieka na inicjatywę Boga, który się objawia. Wiara nie jest jednak aktem wyizolowanym. Nikt nie może wierzyć sam, tak jak nikt nie może żyć sam. Nikt nie dał wiary samemu sobie, tak jak nikt nie dał sam sobie życia. Wierzący otrzymał wiarę od innych, dlatego powinien ją przekazywać innym. Nasza miłość do Jezusa i ludzi skłania nas do mówienia innym o naszej wierze. Każdy wierzący jest jakby ogniwem w wielkim łańcuchu wierzących. Nie mogę wierzyć, jeśli nie będzie mnie prowadziła wiara innych, a przez moją wiarę przyczyniam się do prowadzenia wiary innych. KKK 166

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. (Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej) Na przykład:

  • Postaram się z radością uczestniczyć w nabożeństwie majowym w swoim rejonie
  • Ofiaruję udział w nabożeństwie majowym w intencji osób przeżywających kryzys wiary
  • Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).

Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, aby nasza wiara była radosną odpowiedzią na miłość Bożą
  • Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy wyrazili swoją wiarę odpowiadając na zaproszenie Maryi do udziału w nabożeństwach majowych
  • Za ludzi ochrzczonych, którzy nie odpowiadają wiarą na miłość Bożą, aby znaleźli w sobie moc do udzielenia Panu tej odpowiedzi
  • Za diakona Michała, który 25 maja przyjmie święcenia kapłańskie, aby z wiarą podjął duszpasterską posługę
  • Za dzieci przygotowujące się do Pierwszej Komunii Świętej, aby z wiarą przyjęły Jezusa w znaku Chleba Eucharystycznego

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie