Wiara pozwala zauważyć innych


Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….
Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa.
Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.


Wstęp:
 Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
 Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
 Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:
I Nasza rzeczywistość:
Po wielu latach życia z dala od Boga Helena dzięki misjom, które odbywały się w parafii nawróciła się. Jej życie zmieniło się całkowicie. Teraz wiele czasu poświęcała na modlitwę, czytała Pismo Święte, codziennie uczestniczyła we Mszy Świętej i przystępowała do Komunii. Była bardzo szczęśliwa, że odnalazła w sobie wiarę, że na nowo nawiązała kontakt z Bogiem. Postanowiła, że zrobi wszystko by nigdy już tego nie stracić, że będzie troszczyć się o swoją wiarę.
Tego dnia szła na kolejne nabożeństwo. Właśnie zamykała swoje drzwi, kiedy drzwi sąsiedniego mieszkania uchyliły się. Mieszkała w tym bloku od lat, ale nie bardzo znała swoich sąsiadów. Wiedziała jedynie, że w mieszkaniu naprzeciwko mieszka samotna starsza kobieta. W tej chwili śpieszyła się bardzo, a sąsiadka wyraźnie czegoś od niej chciała. Przywitała ją cichutkim „Dzień dobry” i z zawstydzoną miną powtarzała: „ja, ja chciałam...”. Zdenerwowała się, gdy pomyślała, że przez tą babę, spóźni się do kościoła.
Już miała zbyć ją brakiem czasu, kiedy przypomniały jej się słowa jednej z misyjnych nauk: nasza wiara nie jest tylko naszą prywatną sprawą. Nasza wiara domaga się dawania świadectwa wobec innych. Domaga się zauważania innych, wszak Jezus powiedział: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. I w tym momencie przed oczyma stanęły jej słowa Pisma Świętego, które przeczytała zaledwie przed godziną: „Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich”. Już wiedziała, co ma zrobić.
(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)
 Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?
 O czym zapomniała Helena po swoim nawróceniu?
 Do czego Helena ograniczyła swoją wiarę?
II. Co mówi Bóg?
Po rozmowie Posłaniec mówi:
 Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.
 Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)
 Po zwiastowaniu Maryja, która z wiarą przyjęła słowa Anioła Gabriela i wypowiedziała swoje: „ Fiat – niech mi się stanie” udaje się do Elżbiety.
Łk 1, 39-45
„W tych dniach Maryja wybrała się w drogę i spiesząc się, poszła w górskie okolice, do pewnego miasta judzkiego. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, podskoczyło dziecko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. I zawołała donośnym głosem: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona! Czemu zawdzięczam to, że matka mojego Pana przychodzi do mnie? Gdy tylko usłyszałam Twoje pozdrowienie, podskoczyło z radości dziecko w moim łonie. Szczęśliwa jest Ta, która uwierzyła, że wypełnią się słowa powiedziane Jej przez Pana.”
III. Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat
Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami
 Droga do Ain-Karim nie jest łatwa, jest wymagająca i trudna. Ale tę podróż podyktowała wiara. „Z pośpiechem”, pisze św. Łukasz. To wynikająca z wiary dobroć serca Maryi dyktuje ów „pośpiech”. Wiara zawsze przynagla nas, byśmy wyszli z własnych przyzwyczajeń, byśmy odeszli od własnych trosk, zostawili własne myśli. A ileż i jakie myśli ma Maryja po tym jak usłyszała tak niedawno Słowo Boga, które całkowicie zmieniło Jej życie. Ale to Ewangelia, Dobra Nowina i zawarta w niej Prawda o Miłości każe Maryi wstać i udać się do Elżbiety, która ma potrzebę bliskości kochającej osoby, kochającej Miriam. „Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy” (Łk 1, 56). Służebnica Pańska, Ta Której Wszechmocny uczynił wielkie rzeczy (Łk 1, 49) pozostała by z miłością wesprzeć i służyć. To co się wydarzyło w Ain-Karim, na wzgórzu Hebronu, rzuca światło na nasze codzienne drogi. Nasza wiara powinna otwierać nas na drugiego człowieka, na jego potrzeby, na jego zbawienie.
 Spotkanie z Elżbietą ma charakter radosnego wydarzenia zbawczego, a więc nie jest tylko spontanicznym wyrazem życzliwości, jaką Maryja
okazuje krewnej. Do domu Zachariasza, który stracił mowę zawstydzony własnym niedowiarstwem, Maryja wnosi niespodziewanie całą radość swojej wiary otwartej i gotowej do służby. Nawiedzając św. Elżbietę, Maryja niejako zapowiada misję Jezusa, a współdziałając od samego początku swego macierzyństwa z odkupieńczym dziełem Syna, staje się wzorem tych członków Kościoła, którzy wyruszają w drogę, aby nieść światło i radość Chrystusa ludziom wszystkich krajów i wszystkich czasów.
IV. Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?
Zadaniem bowiem Kościoła jest uobecniać i czynić niejako widzialnym Boga Ojca i Jego Syna wcielonego przez nieustanne odnawianie się i oczyszczanie pod kierunkiem Ducha Świętego. Osiąga się to przede wszystkim świadectwem żywej i dojrzałej wiary, usprawnionej do tego, aby mogła jasno widzieć trudności i przezwyciężać je. Wspaniałe świadectwo takiej wiary dawali i dają liczni męczennicy. Ta właśnie wiara winna ujawniać swą płodność, przenikając całe życie wiernych, także i życie świeckie, i pobudzając ich do sprawiedliwości i miłości, zwłaszcza wobec cierpiących niedostatek. Do okazywania obecności Boga przyczynia się wreszcie najbardziej miłość braterska wiernych, którzy jednomyślni w duchu, współpracują dla wiary Ewangelii i stają się znakiem jedności.
KDK 21 (Sobór Watykańskie II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym)
Święci mieli takie same wady jak my, jednak to właśnie dzięki świadectwu wiary jakie dawali wobec bliźnich osiągnęli niebo. Przykładem może być chociażby św. Paweł, który po spotkaniu Chrystusa pod Damaszkiem całkowicie odmieniwszy swoje życie z prześladowcy staje się sługą Ewangelii. Nie tylko słowami lecz także czynami głosi swoją wiarę. Poświęcając swój czas na głoszenie Ewangelii nie zapomina też o codziennych sprawach ludzi. Służy nie tylko słowem, ale i przykładem troski o innych. Czasem ktoś potrzebuje jedynie naszego modlitewnego wsparcia, dobrego słowa, rady, chwili czasu poświęconego na rozmowę. Św. Paweł pisząc swoje listy starał się być blisko założonych przez siebie nowych wspólnot chrześcijańskich. My także za przykładem Maryi nawiedzającej św. Elżbietę i św. Pawła dostrzegającego potrzeby wspólnot chrześcijańskich zechciejmy z wiarą otworzyć się na drugiego człowieka.
Zobowiązania
Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań.
( Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej)
Na przykład:
 Obejmę modlitwą ludzi będących w trudnej sytuacji życiowej.
 Znajdę czas na rozmowę z sąsiadem, znajomym
 Postaram się w pełni uczestniczyć w nabożeństwach różańcowych swojego rejonu.
 Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.
Modlitwa:
Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego ( wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).
Módlmy się:
 Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy poprzez comiesięczne spotkania pogłębiali rozumienie prawdy, że wiara domaga się zauważania innych
 Za nasze rodziny, aby złączone miłością wzrastały we wierze
 Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy nauczyli się zauważać potrzeby bliźnich
 Za tych, którzy potrzebują naszego świadectwa wiary, aby przykład naszego życia ukazał im dobroć Boga
 Za młodzież przygotowującą się do sakramentu bierzmowania, aby nauczyła się dawać świadectwo swej wiary w życiu codziennym
Ustalenie daty kolejnego Spotkania
Pieśń na zakończenie