W imię Jezusa czyńmy dobro
– Czyńmy dobro w imię Jezusa.


Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….
Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa.
Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.


Wstęp:
 Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
 Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
 Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:
I. Nasza rzeczywistość:
Weronika była od dziecka wychowywana po katolicku. Wiara była sednem jej życia. Starała się żyć według jej wskazań. W każdą niedzielę była na Mszy Świętej. Jej mąż też był człowiekiem wierzącym. Starali się też tak wychować swoje dzieci. Ich wspólne życie opierało się więc na wierze. Dorosłe dziś dzieci pozostawały wierne Bogu. Jednak Weronika pewnego dnia poczuła, że czegoś jej brak. Miała wrażenie, że jej religijność jest jakaś jałowa, że nie do końca realizuje wskazania Jezusa. Pewnego dnia czytając Pismo Święte natrafiła na fragment mówiący o miłowaniu czynem wszystkich ludzi. Zastanowiło ją to, bo nagle uświadomiła sobie, że jej miłowanie ogranicza się tylko do najbliższych - do rodziny. Uświadomiła sobie, że nigdy nie zrobiła nic dobrego dla innych. No owszem, dawała jakieś datki dla biednych. Przekazywała też czasami za małe ubrania swych dzieci dla biedniejszych, ale to nie zawsze wynikało z chęci pomocy - czasem wynikało to przypadkiem, przy robieniu porządków. Teraz rozmyślając nad słowem Bożym zapragnęła działać. Pragnęła choć raz poczuć się jak Jezus czyniący dobro. Kiedy tak rozmyślała co uczynić przypomniała sobie ogłoszenie z ostatniej Mszy Świętej - członkowie Caritas Parafii poszukiwali chętnych do pomocy dzieciom z parafii przy nauce. Pracowała od lat jako nauczycielka. Czasem dorabiała sobie korepetycjami. Nigdy nie sprawiały jej większych trudności. Teraz zaczęła zastanawiać się czy to zaproszenie Caritas do współpracy nie jest dla niej najlepszą okazją do wynikającego z wiary miłowania czynem bliźnich. Dłużej się nie zastanawiała - sprawdziła na stronie internetowej parafii, kiedy można zgłaszać się do współpracy i już wiedziała, że tam pójdzie.
(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)
 Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?
 Czego doświadczyła bohaterka?
II. Co mówi Bóg?
Po rozmowie Posłaniec mówi:
 Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.
 Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)
Dz 20, 7 -12
Pierwszego dnia po szabacie zebraliśmy się na wspólne Łamanie Chleba. Paweł zamierzał odjechać następnego dnia i dlatego przedłużył swoje nauczanie aż do północy. w sali na piętrze, gdzie byliśmy zebrani, paliło się wiele lamp. na oknie siedział chłopiec o imieniu Eutych, który zmęczony głęboko zasnął. w czasie długiej mowy Pawła zmorzony snem spadł z trzeciego piętra. kiedy go podniesiono, był martwy. Paweł zszedł więc na dół, pochylił się nad nim i biorąc go w ramiona, powiedział: "Nie martwcie się, on żyje!". Kiedy wrócił na górę, łamał i spożywał chleb, a potem rozmawiał z nimi jeszcze długo, aż do świtu. Dopiero wtedy się z nimi rozstał. Chłopca zaś odprowadzono całkiem zdrowego, co wszystkich bardzo ucieszyło.
1 J 3,17-23
Jeśli ktoś obfituje w bogactwa świata i widząc swego brata w potrzebie, zamyka przed nim swoje serce, jak może trwać w nim miłość Boga? Dzieci, nie miłujmy słowem ani językiem, lecz czynem i prawdą. Po tym rozpoznamy, że jesteśmy z prawdy i uspokoimy przed Nim nasze serce. Bo gdyby nawet serce oskarżało nas, to Bóg jest większy od naszego serca i wie wszystko. Umiłowani, jeżeli serce nas nie oskarża, to pełni ufności możemy stanąć przed Bogiem i o co prosimy, otrzymamy od Niego, ponieważ przestrzegamy Jego przykazań i czynimy to, co się Jemu podoba. A to jest Jego przykazanie, abyśmy uwierzyli w imię Jego Syna Jezusa Chrystusa i miłowali się wzajemnie zgodnie z przykazaniem, jakie nam dał.
III. Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości światłem Bożym
Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami
 Ostatnie spotkanie w Troadzie, podczas którego Paweł mocą Bożą wskrzesił Eutycha jest przykładem celebracji Eucharystycznej. Ta moc uzdrawiania wypłynęła z udziału w Eucharystii. Zatem moc czynienia
cudów wypływa z wiary w Osobową obecność Chrystusa Eucharystycznego.
 Realizacja przykazania miłości jest najważniejszym zadaniem w życiu chrześcijan. Dla chrześcijan wzorem postępowania jest Jezus Chrystus, który z miłości oddaje swoje życie za ludzi, aby wszyscy mogli być zbawieni. Ludzie wierzący winni brać z Jezusa przykład, ponieważ tylko wtedy, gdy osoby stają się dobrowolnym darem, może zaistnieć prawdziwa miłość, pokój, sprawiedliwość. Konkretnym przejawem miłości są czyny miłosierdzia wobec ubogich, strapionych, skrzywdzonych, odrzuconych. Sprowadzanie miłości jedynie do pięknych słownych deklaracji jest jej zaprzeczeniem. Miłość zawsze poznaje się po czynach. Kierowanie się w życiu miłością sprawia, że bez obaw staje się przed Bogiem i czuje się Jego obecność. Jeśli człowiek gardzi drugim człowiekiem, oznacza to, że odrzuca samego Chrystusa.
 Cudem może być dla człowieka w potrzebie pomoc drugiej osoby. Czasem wystarczy chwila poświęconej uwagi, dobre słowo jakiś gest, by człowiek znajdujący się w rozpaczy znalazł pokrzepienie. Św. Paweł dzięki swej wierze miłował każdego człowieka, a miłość ta objawiała się konkretnymi czynami. Może nie mamy tak silnej wiary, by uzdrawiać ciało, ale z pewnością dzięki wierze możemy podnosić na duchu osoby potrzebujące. Wystarczy jedynie rozejrzeć się dokoła i dostrzec osoby potrzebujące nas i według własnych możliwości czy umiejętności podjąć zadanie udzielenia pomocy.
IV. Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?
Pan Bóg oczekuje od nas abyśmy z wiarą czynili dobro na wzór Chrystusa. Z udziału w Eucharystii wynika dla nas zadanie miłowania czynem nie tylko najbliższych, ale wszystkich.
"Działalność charytatywna może i powinna dziś ogarniać swym zasięgiem wszystkich bez wyjątku ludzi i wszystkie potrzeby. Gdziekolwiek znajdują się ludzie, którym brak pokarmu i napoju, ubrania, mieszkania, lekarstw, pracy, oświaty, środków do prowadzenia życia godnego człowieka, ludzie nękani chorobami i przeciwnościami, cierpiący wygnanie i więzienie, tam miłość chrześcijańska wina ich szukać i znajdywać, troskliwie pocieszać i wspierać. Dekret o apostolstwie świeckich (DA 8)
Zobowiązania
Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej:
 Zastanowię się jak ja realizuję Jezusowe przykazanie miłości wzajemnej
 Odmówię dziesiątek różańca w intencji osób zajmujących się wspomaganiem potrzebujących
 Zastanowię się czy ja nie mógłbym włączyć się w któreś z dzieł Parafialnej Caritas?
 Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.
Modlitwa:
Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego ( wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).
Módlmy się:
 Za naszą wspólnotę sąsiedzką, aby łączy nas miłość wzajemna
 Za nasze rodziny, aby były wzorem miłości wynikającej z wiary
 Za naszą parafię, aby wszyscy nasi parafianie z wiarą dostrzegali osoby potrzebujące pomocy
 Za naszych duszpasterzy, aby znajdowali w swoich parafianach wsparcie w trudnej pracy duszpasterskiej
 Za pragnących zaangażować się w dzieła pomocy, aby znaleźli swoje miejsce do realizacji czynnej miłości
 Za naszych bliskich zmarłych
Ustalenie daty kolejnego Spotkania
Pieśń na zakończenie