Wszyscy zmartwychwstaniemy.

Alleluja -Wierzący trwają w radości zmartwychwstania.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa.

Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

 

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
  • Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:
  1. I. Nasza rzeczywistość:

Na katechezie w klasie trzeciej podczas omawiania tajemnic bolesnych różańca jeden z chłopców zapytał katechetkę: "Co to właściwie jest śmierć?". Katechetka odpowiedziała, starając się wyjaśnić to jak najprościej, by chłopiec mógł zrozumieć. Mówiła, że jest to przejście do lepszego świata. Tłumaczyła, że dzięki męce, śmierci i zmartwychwstaniu Pana Jezusa, nasza śmierć jest przejściem do życia z Bogiem o czym przekonuje nas nasza wiara. Kiedy skończyła tłumaczenie chłopiec rozmarzonym głosem powiedział: "To ja chciałbym już teraz umrzeć". Ktoś z jego kolegów głośno wyraził swoje oburzenie: "Co ty mówisz? Tak nie można". Wtedy katechetka powiedziała, że ten chłopiec dobrze zrozumiał to, co im tłumaczyła, że śmierć dla wierzących nie jest końcem, tylko przejściem do lepszego życia.

Dorośli także bardzo często oburzają się na ludzi, dla których śmierć nie jest czymś strasznym. Nie rozumiemy tych, którzy ze spokojem znoszą śmierć swoich bliskich polecając Bogu ich dusze. Dziwimy się, gdy ktoś nie popada w czarną rozpacz po śmierci schorowanej, starej matki, tylko z wiarą żegna się z nią oczekując ponownego spotkania w niebie. Rozstają się z bliskimi wierząc, że idą na spotkanie z Panem, jak mówiła św. Teresa z Avila: "Gdy słyszę uderzenie zegara raduje się moje serce, bo z każdą sekundą bliżej mi do spotkania z moim Panem"

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Jakie refleksje nasuwają mi się po wysłuchaniu tego przykładu?
  • Jak chłopiec zrozumiał istotę śmierci?
  • Jak ludzie często postrzegają śmierć?
  • W jaki sposób ludzie przeżywają żałobę?
  1. II. Co mówi Bóg?
  • Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg. Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

J 14, 1-14

Niech wasze serca się nie trwożą. Wierzycie w Boga i we Mnie wierzcie. W domu mego Ojca jest wiele mieszkań; gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Teraz idę tam, aby przygotować wam miejsce. A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, to znowu powrócę i zabiorę was do siebie, abyście byli tam, gdzie Ja jestem. A znacie drogę tam, dokąd idę. Na co rzekł Tomasz: "Panie, nie wiemy dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?". Jezus mu odpowiedział: "Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze Mnie. Jeśli Mnie poznaliście, będziecie również znać mego Ojca. Wy zresztą już Go znacie, a nawet ujrzeliście. Wtedy Filip poprosił: "Panie, okaż nam Ojca, a to nam wystarczy." Jezus mu odparł: "Filipie! Jeszcze Mnie nie znasz, mimo że tak długo jestem z wami? Kto mnie zobaczył, zobaczył także Ojca. Dlaczego więc prosisz: "Pokaż nam Ojca?". Czyżbyś nie wierzył, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów, które mówię do was, nie wypowiadam od siebie. To Ojciec, który jest we Mnie, dokonuje swoich dzieł. Wierzcie mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeśli zaś nie, to przynajmniej wierzcie ze względu na dzieła. Uroczyście zapewniam was: Kto wierzy we Mnie, będzie dokonywał takich samych dzieł, jakie Ja czynię, a nawet dokona większych od nich, ponieważ Ja odchodzę do Ojca. O co tylko poprosicie w moje imię, spełnię to, aby Ojciec został uwielbiony w Synu. Jeśli o coś poprosicie w moje imię, Ja to spełnię.

  1. III.Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • Nasza wiara przekonuje nas, że śmierć jest przejściem do lepszego życia. Pan Jezus mówi nam wyraźnie, że idzie do domu Ojca przygotować nam miejsce. Jednocześnie mówi nam o wielości "mieszkań w domu Ojca". Każdy wierzący może znaleźć tam swoje miejsce. Trwając w radości Paschalnej nie pogrążamy się w rozpaczy w obliczu śmierci. Wierzymy w nasze zmartwychwstanie w Jezusie Chrystusie.
    • Pascha (hebr. pesach - przejście) - największe święto żydowskie. Było obchodzone na pamiątkę cudownego uwolnienia narodu z niewoli egipskiej (Wj 12). Nowego znaczenia temu świętu nadaje Chrystus łącząc z nim tajemnice naszego zbawienia - swoją śmierć i zmartwychwstanie. To jest przejście z niewoli grzechu do życia z Bogiem.
    • Niewinny Baranek krwią swoją dobrowolnie wylaną wysłużył nam życie i w Nim Bóg pojednał nas ze sobą i między nami samymi oraz wyrwał z niewoli szatana i grzechu, tak że każdy z nas może wraz z Apostołem powiedzieć: Syn Boży "umiłował mnie i wydał siebie samego za mnie" (Gal 2,20). Cierpiąc za nas nie tylko dał przykład, byśmy szli w Jego ślady, lecz otworzył nam nową drogę, którą jeśli idziemy, życie i śmierć doznają uświęcenia i nabierają nowego sensu. (KDK 22)
  1. IV. Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?
  • Wiara pozwala nam już w sposób uprzedzający doznawać radości i światła wizji uszczęśliwiającej, będącej celem naszej ziemskiej wędrówki. Zobaczymy wtedy Boga "twarzą w twarz" (1 Kor 13,12), "takim, jakim jest" (1J 3,2). Wiara jest więc już początkiem życia wiecznego: W chwili, gdy kontemplujemy dobra zapowiadane przez wiarę, jakby odbite w zwierciadle, to jakbyśmy już posiadali te cudowne rzeczywistości, którymi, jak zapewnia nas nasza wiara, kiedyś będziemy się radowali. (KKK 163)
  • Teraz jednak "według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy" (2 Kor 5,7) i poznajemy Boga "jakby w zwierciadle, niejasno... po części" (1 Kor 13,12). Wiara, która jest pełna światła dzięki Temu, w którego wierzymy, często jest przeżywana w ciemności. Może być wystawiona na próbę. Świat, w którym żyjemy, bardzo często wydaje się daleki od tego, o czym zapewnia nas wiara. Doświadczenia zła, cierpienia, niesprawiedliwości i śmierci wydają się zaprzeczać Dobrej Nowinie; mogą zachwiać wiarą i stać się dla niej pokusą. (KKK 164)
  • Powinniśmy wtedy zwrócić się do świadków wiary: Abrahama, który "wbrew nadziei uwierzył nadziei" (Rz 4,18); Maryi Dziewicy, która w "pielgrzymce wiary" doświadczyła nawet "nocy wiary", uczestnicząc w cierpieniu Syna i nocy Jego grobu; i tylu innych świadków wiary: "Mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala" (Hbr 12, 1-2). (KKK 165)

 

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań.

( Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej)

Na przykład:

  • Obejmę modlitwą ludzi będących w żałobie.
  • Zastanowię się nad tym, jaki jest mój stosunek do śmierci.
  • Raz w tygodniu rozważę na modlitwie Ewangelię z danego dnia.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego ( wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).

Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy trwali w radości Paschalnej
  • Za naszych bliskich zmarłych, aby osiągnęli życie wieczne
  • Za naszą parafię, aby wszyscy jej członkowie odważnie świadczyli o swej wierze
  • Za młodzież przygotowującą się do sakramentu bierzmowania, aby nauczyła się dawać świadectwo swej wiary w życiu codziennym

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie