Z odwagą wyznaję swą wiarę

- Wiara domaga się odważnego jej wyznawania.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa.

Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

 

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca.
  • Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:
  1. I. Nasza rzeczywistość:

Ludzie tak często mówią: "wiara to moja prywatna sprawa" zapominając, że każdy ochrzczony powołany jest do jej głoszenia światu. Owszem sami uczestniczą w życiu religijnym, ale boją się zachęcić innych do udziału np. w niedzielnej Mszy Świętej. Czasem łatwiej zaprosić nam sąsiada na piwo niż do wspólnej modlitwy. Lęk przed odrzuceniem, wyśmianiem czy posądzeniem o dewocję paraliżuje przed wyznawaniem wiary. Nawet zaprzyjaźnione sąsiadki niechętnie rozmawiają o swojej wierze. Nie tak jednak powinno być. Każdy ochrzczony gdziekolwiek przebywa powinien odważnie dawać świadectwo swej wiary. Mamy przecież tak wiele przykładów osób żyjących na co dzień wiarą. Błogosławiony Jan Paweł II jako młody chłopak pracujący w kamieniołomach znany był z tego, że słysząc dzwony bijące na Anioł Pański przerywał pracę, aby się modlić. Ktoś może powiedzieć: "Jemu było łatwiej - on był święty", ale przecież każdy z nas powołany jest do świętości. A nasza droga do świętości to także świadectwo naszej wiary dawane swoim życiem. Takim przykładem może być pewna nauczycielka, która podczas rozmowy w pokoju nauczycielskim nt. udziału w niedzielnej Mszy głośno oświadczyła, że dla niej niedziela bez Mszy to nie niedziela. Wcale nie była to katechetka tylko nauczycielka nauczająca w klasach I-III. Jej wypowiedź zamknęła usta dyskutantom, niektórzy nawet zawstydzeni spuścili głowy.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Jakie refleksje budzi we mnie usłyszany przykład?
  • Jakie mamy obawy przed głoszeniem wiary?
  • Czy byłbym w stanie podjąć jakiś trud, aby głosić wiarę w środowisku swojego życia?
  1. II. Co mówi Bóg?
  • Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg.

Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

2 Kor 11, 22-31

Są Hebrajczykami? Ja także. Są Izraelitami? Ja także. Są potomstwem Abrahama? Ja także. Są sługami Chrystusa? Mówię to, tracąc rozsądek - ja tym bardziej! Więcej doświadczyłem trudu, częściej karany chłostą. Wiele razy groziła mi śmierć. Żydzi pięciokrotnie wymierzyli mi czterdzieści razów bez jednego. Trzy razy byłem bity rózgami, raz kamienowany, trzykrotnie przeżyłem rozbicie okrętu, całą dobę zmagałem się z falami morza. W licznych podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, niebezpieczeństwach od rozbójników, w niebezpieczeństwach od rodaków, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach w mieście, w niebezpieczeństwach na pustkowiu, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach ze strony fałszywych braci. W trudzie i znoju. Często pozbawiony byłem snu, doświadczałem głodu i pragnienia, często brakowało mi pożywienia, cierpiałem chłód i nie miałem w co się ubrać. Pomijając wszystkie inne sprawy, moim codziennym trudem jest troska o wszystkie Kościoły. Bo jeśli ktoś jest słaby, czy ja nie staję się słaby? I jeśli ktoś upada, czy ja nie przeżywam męki? Jeśli już muszę się chlubić, to będę się chlubił tym, co ukazuje moją słabość. Bóg i Ojciec Pana Jezusa, który jest błogosławiony na wieki, wie, że nie kłamię.

  1. III.Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świat

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • Św. Paweł jest świadomy licznych dokonań, które miały miejsce w jego działalności, ale nie chce się nimi przechwalać. Tak bowiem postępują ludzie próżni. Dlatego, ukazując swoją posługę, uwypukla momenty, w których doznał upokorzenia. Wierność Ewangelii zachowana w trudnych doświadczeniach jest największym dowodem autentyczności jego apostolskiej posługi. Świadczy o tym, że Chrystus cały czas był z Pawłem i go wspierał, gdyż bez Jego pomocy nikt nie zdołałby przezwyciężyć tak licznych przeciwności.
  • Św. Paweł w 2Tm 4, 2 nakazuje Tymoteuszowi: "głoś słowo, nalegaj w porę i nie w porę, upominaj, karć i zachęcaj, nauczając z wielką cierpliwością". Takie polecenie otrzymuje każdy ochrzczony wezwany do wyznawania wiary gdziekolwiek żyje.

 

  1. IV. Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?
  • Po czytaniach biblijnych ze wspomnienia liturgicznego Pierwszych Męczenników Polskich Ojciec Święty wygłosił homilię poświęconą wyznawaniu wiary. „O Bogu - powiedział - winno się świadczyć słowem i czynem, wszędzie, w każdym środowisku: w rodzinie, w zakładach pracy, w urzędach, w szkołach, biurach. W miejscach, gdzie człowiek się trudzi i gdzie odpoczywa”. VI Pielgrzymka Jana Pawła II, 1997.
  • Obowiązek świadczenia o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa oraz o Jego zbawczej obecności w naszym życiu jest tak samo realny i naglący jak był dla pierwszych uczniów. Musimy głosić Dobrą Nowinę wszystkim, którzy chcą słuchać. Głoszenie bezpośrednie, osobiste — gdy konkretny człowiek dzieli się z innym swą wiarą w zmartwychwstałego Pana — ma doniosłe znaczenie, podobnie jak inne tradycyjne formy głoszenia słowa Bożego. Orędzia Jana Pawła II: Głosić Chrystusa u progu nowego tysiąclecia.
  • Wezwanie do większego świadectwa życia ewangelią. Tego rodzaju apostolstwo nie polega jednak na samym tylko świadectwie życia. Prawdziwy apostoł szuka okazji głoszenia Chrystusa również słowem, bądź to niewierzącym, by ich doprowadzić do wiary, bądź wierzącym, by ich pouczyć, umocnić i pobudzić do gorliwszego życia, «albowiem miłość Chrystusowa przynagla nas» (2 Kor 5, 14), a w sercach wszystkich powinny znaleźć oddźwięk owe słowa Apostoła: «Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii»
  • Wezwanie do konkretnego apostolstwa i poszukiwania zagubionych. Ponieważ zaś w naszych czasach powstają nowe zagadnienia i panoszą się nagminnie bardzo niebezpieczne błędy, które usiłują zniszczyć zupełnie religię, porządek moralny i samo społeczeństwo ludzkie, obecny Sobór święty zachęca gorąco świeckich, by każdy w miarę swoich uzdolnień i wykształcenia, zgodnie z myślą Kościoła wypełniał z większą pilnością swoje zadanie w zakresie wyjaśniania, obrony i odpowiedniego dostosowania zasad chrześcijańskich do problemów obecnej doby. Sobór Watykański II, Dekret o apostolstwie świeckich, nr 6.

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań.

( Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej)

Na przykład:

  • Zastanowię się czy mam odwagę rozmawiać o swojej wierze ze znajomymi.
  • Postaram się poprzez wypełnianie swoich obowiązków rodzinnych czy zawodowych dać świadectwo swej wiary.
  • Pomodlę się o odwagę w głoszeniu wiary w moim życiu.
  • Raz w tygodniu przeczytam Ewangelię z danego dnia.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec).

Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy mieli odwagę wyznawać swą wiarę.
  • Za nasze rodziny, aby były świadectwem wiary dla innych
  • Za naszą parafię, aby wszyscy parafianie zrozumieli potrzebę odważnego wyznawania wiary
  • Za dzieci przygotowujące się do I Komunii Świętej, aby otoczone świadectwem wiary rodziny dobrze przeżyły spotkanie z Jezusem Eucharystycznym.

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie