Chrzest – wiara czy zwyczaj

- Zjednoczenie wartością, tradycją.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa.

Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

 

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca. Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:
  1. I.Nasza rzeczywistość:

Czym jest dla nas chrzest? Coraz częściej wydaje się, że dla wielu ludzi jest to tylko formalność. Wydaje się, że tak jak należy kupić dziecku potrzebne rzeczy, wybrać imię i zgłosić dziecko w urzędzie to także należy je ochrzcić. Zresztą co powiedziałaby rodzina, gdyby nie ochrzcili swego dziecka. Bardzo często nie zastanawiają się nad konsekwencjami wynikającymi z sakramentu chrztu. Nie wielu rodziców myśli o tym, że prosząc o chrzest dziecka zobowiązują się tak je wychować, by mogło swym życiem potwierdzić ich wybór i opowiedzieć się po stronie wiary. Czasem zdarza się, że rodzice pomimo chrztu dziecka nie dają mu świadectwa wiary mówiąc, że jak dorośnie to samo wybierze. A przecież już za nie wybrali - chrzcząc je włączyli je do wspólnoty Ludu Bożego. Podobnie rzecz ma się w przypadku rodziców chrzestnych. Wybierając chrzestnych powinniśmy zastanowić się czy będą oni dla naszego dziecka świadkami wiary czy też zależy nam jedynie na prezentach, którymi mogą obdarować dziecko. Stąd bardzo często rodzice oburzają się na księdza, który sprzeciwia się, by chrzestnym został ktoś nie żyjący według przykazań.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Czy mam świadomość, że chrzest włącza nas do wspólnoty Kościoła?
  • Czy jestem świadomy, że z przyjętego chrztu wynikają moje zadania jako chrześcijanina?
  • Jakie znaczenie ma dla mnie przyjęty chrzest?
  • Czy to była tylko formalność czy też czuję się prawdziwie członkiem Chrystusowego Kościoła?
  1. II.Co mówi Bóg?
  • Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg. Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

Iz 1, 10 -15

Słuchajcie słów PANA, przywódcy Sodomy! Otwórz się na naukę naszego Boga, o, ludu Gomory! Po cóż Mi wasze niezliczone ofiary? – mówi PAN. Dość mam całopaleń z baranów i tłuszczu tuczonych cielców! Nie mam już upodobania we krwi wołów, jagniąt i kozłów. Gdy przychodzicie przed moje oblicze, czy ktoś od was wymaga, żebyście wydeptywali moje dziedzińce? Nie przynoście Mi więcej ofiar nieszczerych. Wstręt budzi we Mnie wasze kadzidło, nie znoszę świąt nowiu, szabatu, zwoływania zgromadzeń, uroczystych obrzędów naznaczonych grzechem. Dni nowiu i świąt waszych na wskroś już nie cierpię, stały Mi się ciężarem, już nie mogę ich znieść. Gdy wyciągniecie do Mnie swe ręce, zasłonię przed wami moje oczy, choćbyście mnożyli modły, Ja ich nie wysłucham. Ręce wasze są pełne krwi!

  1. III.Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świata

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • Pan Bóg przez proroka Izajasza wzywa Lud Boży do szczerego nawrócenia. Nawrócenie nie może jednak ograniczać się do odprawiania religijnych rytuałów. Podobnie jak w nauczaniu innych proroków, podjętym później przez Jezusa, także Izajasz podkreśla, że uczestnictwo w liturgii i formalne zachowywanie przykazań nie oznacza jeszcze nawrócenia i nie ratuje od śmierci. Bóg domaga się właściwej postawy moralnej, a zwłaszcza sprawiedliwości wobec najsłabszych. Odrzucenie zła i uczenie się dobrego postępowania spotka się z odpowiedzią miłosiernego Boga, który przezwycięży zgubne skutki grzechów. Przed człowiekiem stoi alternatywa dwóch dróg, które symbolizują postępowanie prawe lub grzeszne. Wezwaniu do nawrócenia towarzyszy zapewnienie, że Bóg może i pragnie oczyścić swoje dzieci nawet z najcięższych przestępstw, aby mogły cieszyć się pomyślnością. Natomiast trwanie w grzechu musi doprowadzić do śmierci.
  • Prorok Izajasz potępia formalizm religijny polegający na zewnętrznym okazywaniu swojej religijności, podczas, gdy praktyczne życie jest całkowitym jej zaprzeczeniem. Typowym przykładem formalizmu religijnego byli faryzeusze i uczeni w Piśmie, których Pan Jezus w swoim nauczaniu często piętnował. Całą swą pobożność wypełniali jedynie dlatego, aby ich ludzie widzieli. We wszystkich przejawach swej pobożności wszystko czynili na pokaz: jałmużnę, modlitwę i post. Izajaszowe potępienie formalizmu religijnego można także odnieść do przyjmowanego przez nas chrztu. Ważne jest, by powodem przyjmowania chrztu była nasza autentyczna wiara. Większość z nas zostało ochrzczonych jako dzieci. Jednak pobudzani przez świadectwo naszych rodziców i wspólnoty Kościoła możemy doprowadzić także naszą wiarę do pełnego rozwoju. Dzięki temu nasz chrzest będzie prawdziwym sakramentem włączającym w Chrystusa, a nie tylko formalnością wynikającą ze zwyczaju. Tradycja chrztu dziecka będzie dla nas wartością jednoczącą nas we wspólnotę Ludu Bożego.
  1. IV.Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?
  • Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: „Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie”. KKK 1213
  • Wiernymi są ci, którzy przez chrzest wszczepieni w Chrystusa, zostali ukonstytuowani Ludem Bożym i stawszy się z tej racji na swój sposób uczestnikami kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa, zgodnie z własną pozycją każdego, są powołani do wypełniania posłannictwa, jakie Bóg powierzył Kościołowi w świecie. KKK 871
  • Chrzest jest sakramentem wiary. Wiara jednak potrzebuje wspólnoty wierzących. Każdy wierny może wierzyć jedynie w wierze Kościoła. Wiara wymagana do chrztu nie jest wiarą doskonałą i dojrzałą, ale zaczątkiem, który ma się rozwijać. Gdy katechumeni lub rodzice chrzestni słyszą skierowane do siebie pytanie: „O co prosicie Kościół Boży?”, odpowiadają: „O wiarę!”. KKK 1253

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. ( Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej) Na przykład:

  • Zastanowię się jaki jest mój stosunek do sakramentu chrztu
  • Pomyślę o osobach, dzięki którym zostałem ochrzczony i w modlitwie wyrażę im swoją wdzięczność
  • Raz w tygodniu przeczytam na modlitwie Ewangelię z danego dnia.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec). Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy odkryli istotę przyjętego przez nas sakramentu chrztu
  • Za nasze rodziny, aby zjednoczone przez chrzest z Chrystusem wzrastali we wierze
  • Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy odkryli chrzest jako sakrament włączający do Ludu Bożego
  • Za nasze dzieci, aby dzięki świadectwu wiary wspólnoty Kościoła wzrastały we wierze

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie