Mój grzech rujnuje, a nawrócenie buduje Lud Boży

- Wspólnota wiary.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Przyjdź Duchu Święty, ja pragnę….

Posłaniec zapala świecę i mówi: Światło Chrystusa.

Wszyscy odpowiadają: Bogu niech będą dzięki.

 

Wstęp:

  • Posłaniec wita wszystkich zebranych. Nawiązuje do poprzedniego spotkania i zachęca do dzielenia się realizacją postanowień.
  • Następnie w intencji zrozumienia Słowa Bożego oraz w intencji Grupy Sąsiedzkiej odmawiany jest dziesiątek Różańca. Po modlitwie następuje odczytanie podanego niżej przykładu:
  1. I.Nasza rzeczywistość:

Dawniej obowiązkowo praktykowany był piękny zwyczaj związany z sakramentem pokuty. Każdy zdążający do spowiedzi przed wyjściem z domu podchodził kolejno do wszystkich członków rodziny, by ich przeprosić. Dziś w niektórych rodzinach trwa on nadal. Podobnie jest w naszej parafii podczas Pierwszej Spowiedzi dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej. Ksiądz Proboszcz w trakcie nabożeństwa zaprasza je by podeszły do swoich rodziców i ich przeprosiły. Jaki jest sens tego gestu? Podkreśla, że nasze grzechy odłączają nas nie tylko od Boga, ale także od wspólnoty Ludu Bożego. Nasz grzech często uderza w bliźniego przez co zachwiana zostaje wspólnota. Nawrócenie natomiast jest fundamentem budującym wspólnotę. Czasem wydaje się nam, że nasze nawrócenie jest wyłącznie naszą prywatną sprawą. Takie myślenie jest błędem w świetle faktu, że nasz grzech rujnuje wspólnotę. Także nawrócenie naszych braci powinno być dla nas sprawą bardzo ważną ze względu na nasz obowiązek budowania wspólnoty Ludu Bożego. Wspólnotowe nawracanie się ludzi ochrzczonych jest wypełnianiem tego zadania.

(Posłaniec stara się zachęcić do rozmowy)

  • Czy mam podobne doświadczenia związane z sakramentem pokuty?
  • Dlaczego mój grzech rujnuje wspólnotę Ludu Bożego?
  • W jaki sposób nawrócenie może budować Lud Boży?
  1. II.Co mówi Bóg?
  • Po rozmowie Posłaniec mówi:

Wsłuchajmy się w Słowo Boże i starajmy się zrozumieć, czego uczy nas Bóg. Następuje odczytanie fragmentu z Pisma Św. (napisać parametry na karteczkach i podać każdemu do znalezienia)

Jon 3, 1-10

PAN ponownie przemówił do Jonasza: „Wstań, idź do potężnego miasta Niniwy i głoś to, co ci powiedziałem”. Jonasz więc wstał i poszedł do Niniwy, jak kazał PAN. A Niniwa była ogromnym miastem, potrzeba było trzech dni, aby ją obejść. Zaczął więc Jonasz iść przez miasto. Szedł przez jeden dzień i wołał: „Jeszcze czterdzieści dni i Niniwa zostanie zburzona”. Mieszkańcy Niniwy uwierzyli Bogu i ogłosili post. Wszyscy od największego do najmniejszego nałożyli wory pokutne, bo gdy król Niniwy dowiedział się o tym, powstał z tronu, zdjął oznaki swojej godności, włożył wór pokutny i usiadł w popiele. Kazał też obwieścić w Niniwie: „Król i dostojnicy Niniwy postanawiają: Ludzie, bydło, owce i wszystkie zwierzęta domowe niech nic nie jedzą, niech nie pasą i nie piją wody. Ludzie, a także bydło niech nałożą pokutne wory. I niech żarliwie wołają do Boga. Niech każdy porzuci swoje złe postępowanie i zaniecha przemocy, która plami jego ręce. Kto wie, może Bóg zlituje się i cofnie swój srogi gniew, i nie zginiemy”. Bóg zobaczył wszystko, co uczynili i jak porzucili swoje złe postępowanie. Zlitował się więc Bóg nad nimi i nie zesłał na nich nieszczęścia, które im zapowiedział.

  1. III.Oświetlenie naszego widzenia rzeczywistości świata

Dzielenie się swoimi spostrzeżeniami

  • Jonasz – prorok, który głosił grzesznemu miastu Niniwie, że musi się nawrócić, żeby uniknąć zagłady. Zanim jednak zdecydował się spełnić Bożą wolę, długo się opierał. Uciekał od Boga i nie chciał ratować nie rokujących poprawy grzeszników. Jego nawrócenie odbyło się w czasie symbolicznej (proroczej do późniejszego złożenia w grobie Chrystusa) trzydniowej kary  we wnętrznościach ryby. Ostatecznie bohaterowi Księgi Jonasza udaje się nawrócić Niniwę, choć wciąż powątpiewa on w sens tego miłosiernego Bożego gestu. Również i my podobnie jak Jonasz powołani jesteśmy do ewangelizacji, ale jakże często sami mamy obawy, opory lub brak nam wiary. Postać Jonasza przypomina nam o nieustannej potrzebie nawracania siebie samych i bycia gotowym do wzywania do nawrócenia naszych braci.
  • Popiół na Bliskim Wschodzie był symbolem pokuty i dlatego mieszkańcy Niniwy założywszy wory pokutne zasiadają w popiele. Nawiązaniem do tego jest nasz liturgiczny gest posypania głowy popiołem w Środę Popielcową. Jest on zewnętrznym znakiem podejmowanej wewnętrznej pokuty będącej drogą nawrócenia.
  • Na Bliskim Wschodzie przykład postępowania jaki dawał swym poddanym władca był dla poddanych determinującym ich własne postępowanie. W większości przypadków król był autorytetem dla poddanych. Jego dekrety były dla nich wiążące. Dlatego mieszkańcy Niniwy widząc króla podejmującego pokutę bez wahania sami ją podejmują.
  • Zadanie przed jakim staje Jonasz wydaje się początkowo nie realne. Ma przejść przez obce sobie miasto i wzywać jego mieszkańców do nawrócenia. Samo przejście przez Niniwę zajmowało trzy dni. Było to zatem olbrzymie miasto. Trudno sobie wyobrazić, że nagle na głos nieznajomego całe miasto podejmuje pokutę. Jednak ze względu na zleceniodawcę tego zadania – Boga zadanie to jest możliwe do realizacji, nawet wbrew ludzkim oczekiwaniom.
  • My także mamy swoją Niniwę. Każdy ochrzczony podobnie jak Jonasz ma sam się nawracać i wzywać swych braci do nawrócenia. Chrześcijanin musi być świadomy tego, że każdy grzech nie tylko zrywa jego przyjaźń z Bogiem, ale także rujnuje wspólnotę Ludu Bożego. Stąd powinniśmy nieustannie dążyć do nawracania się i wzywać swych braci do tego samego dając im pełen miłości przykład własnego życia. Wielkopostne postanowienia są dla nas doskonałą drogą nawrócenia osobistego jak również do nawrócenia wspólnotowego.
  1. IV.Co zmienimy w naszym życiu dzięki światłu i mocy Bożej?
  • Grzech jest przede wszystkim obrazą Boga, zerwaniem jedności z Nim. Narusza on równocześnie komunię z Kościołem. Dlatego też nawrócenie przynosi przebaczenie ze strony Boga, a także pojednanie z Kościołem, co wyraża i urzeczywistnia w sposób symboliczny sakrament pokuty i pojednania. KKK 1440
    • „Ci zaś, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą. KKK 1422
    • Wezwanie Chrystusa do nawrócenia nadal jednak rozbrzmiewa w życiu chrześcijan. To drugie nawrócenie jest nieustannym zadaniem dla całego Kościoła, który obejmuje „w swoim łonie grzeszników” i który będąc „święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie swoje”. Ten wysiłek nawrócenia nie jest jedynie dziełem ludzkim. Jest on poruszeniem „skruszonego serca” (Ps 51, 19), pociągniętego i dotkniętego łaską, pobudzającą do odpowiedzi na miłosierną miłość Boga, który pierwszy nas umiłował. KKK 1428

Zobowiązania

Posłaniec zachęca do podjęcia konkretnych zobowiązań. ( Wspólnota Sąsiedzka podaje swoje bądź korzysta z podanych niżej) Na przykład:

  • Zastanowię się jak moje nawrócenie może budować wspólnotę Ludu Bożego
  • Pomyślę o osobach, które przykładem swego życia i modlitwą mógłbym wspomóc na drodze nawrócenia
  • Raz w tygodniu przeczytam na modlitwie Ewangelię z danego dnia.

Modlitwa:

Ogarnijmy modlitwą naszą Grupę Sąsiedzką, nasze rodziny, naszą parafię i potrzeby całego Kościoła Powszechnego (wezwania układa wspólnota lub Posłaniec). Módlmy się:

  • Za naszą wspólnotę sąsiedzką, abyśmy odkryli istotę wspólnotowego nawrócenia
  • Za naszą parafię, aby wszyscy jej mieszkańcy podjęli rodzinne postanowienia wielkopostne
  • Za nasze rodziny, aby razem kroczyły na drodze nawrócenia
  • Za dzieci przygotowujące się do sakramentu Pierwszej Spowiedzi Świętej, aby odkryły w nim moc miłosiernego Boga

Ustalenie daty kolejnego Spotkania

Pieśń na zakończenie